支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
古代管乐器。葭,通“笳”。
吹奏笳笛。
引汉•张衡 《西京赋》:“发引和,校鸣葭,奏《淮南》,度《阳阿》。”
吹奏笳笛。参见“鸣笳”。
引《文选·谢灵运<九日从宋公戏马台集送孔令诗>》:“鸣葭戾朱宫,兰巵献时哲。”李周翰 注:“葭,笛也。天子行,鸣笛引路也。”
míng jiā ㄇㄧㄥˊ ㄐㄧㄚ
(1).古代管乐器。葭,通“ 笳 ”。 汉 张衡 《西京赋》:“发引和,校鸣葭,奏《淮南》,度《阳阿》。”
(2).吹奏笳笛。《文选·谢灵运<九日从宋公戏马台集送孔令诗>》:“鸣葭戾朱宫,兰巵献时哲。” 李周翰 注:“葭,笛也。天子行,鸣笛引路也。”参见“ 鸣笳 ”。
["①初生的芦苇。如 ~芦。~莩(❶芦苇中的薄膜;❷喻关系疏远的亲戚,如“~~之亲”)。②古同“笳”,一种乐器。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
băi jiā zhēng míng
tà míng
hú míng xiāo zào
niăo yǔ chán míng
lóng míng
jī míng jiè dàn
yăn huā ěr míng
zì míng zhōng
míng jī
jiā huī
míng xiè
míng chén
míng cí
míng dào
míng gù
shān míng gǔ yìng
fēi míng
míng lián
míng hū
yù míng
zhōng míng
míng yuè
jiá yù míng jīn
dǐng shí míng zhōng
míng jiāng
shū háng yī míng
míng qí fèng
suān míng
hú míng yú chū
fēng bù míng tiáo
míng jú
hú míng yú shū
míng qín lèi
féi dùn míng gāo
míng yáng fèng
míng zhōng shí dǐng